Uit de praktijk


 

Hieronder staan enkele persoonlijke verhalen van roeiers met een handicap

 

david-10Roeien, MS en ik

Sinds ik mij kan herinneren is er altijd een discussie gaande geweest in de medische wereld over de combinatie van MS (multiple sclerose) en sport. Waar de één van mening is dat bewegen en MS prima samen gaan, is de ander overtuigd van het tegendeel; het lichaam zou niet onnodig belast moeten worden. Deze laatste opvatting, waarbij voldoende rust centraal staat, is dominant. Het afgelopen jaar heb ik echter ‘aan den lijve’ ervaren dat mensen met MS veel baat kunnen hebben bij beweging, dan wel sport.

In mei 2003 bezocht ik de Open Dag van Rijnlands Roeiverbond in Voorschoten. Ik had nooit gedacht dat ik, slecht ter been, in staat zou zijn te roeien. Dankzij de leuke Open Dag en mijn enthousiaste, grote vriendin Gunilla Léons, roei ik sinds september 2003 bij de Roeivalidatie in Crooswijk, Rotterdam. Hier heb je de mogelijkheid om in een binnenbak te roeien en de roeitechniek te ontwikkelen onder optimale begeleiding van een super team met vrijwilligers. Wat mij met name aanspreekt is de individuele begeleiding waarbij goed gekeken wordt naar ieders beperking en welke technische middelen ingezet kunnen worden voor een maximaal resultaat. Ik zie het als een grote luxe begeleid te mogen worden door zo`n team van zeer deskundige en enthousiaste vrijwilligers. Behalve dat ik duidelijk merk dat mijn conditie het afgelopen jaar is verbeterd, is de sfeer ook erg goed met de mindervalide collega’s. Een dagje roeien zou ik daarom ook wel een ’sociale opkikker’ willen noemen.

 Elke vorm van MS is anders, ieder mens is anders en de één met MS zal dan ook meer baat hebben bij beweging dan de ander. Ik voel me er in ieder geval heel erg lekker bij en hoop nog heel veel roeitochten te maken.

 

Ann-Britt Edman

 

 

A-en-weg-ben-ik_1Roeien na een beroerte: kan dat?

Eind 1983 werd ik getroffen door een groot CVA (Cerebro Vasculair Accident). Een dergelijk ongeluk is een heel ingrijpende gebeurtenis in iemands leven. Toen kon ik helemaal niets meer: niet lopen, niet spreken en ik was de functie van mijn rechterarm + hand kwijt. Dat betekende praktisch dat ik niet meer kon zorgen voor mijn gezin met 2 heel kleine kinderen, niet meer werken en ook niet meer sporten.

 

Na een jaar kon ik weer een beetje praten, korte stukjes lopen, autorijden en fietsen op een driewielfiets. Maar spórten in de zin van lekker ontspannen door je eens flink in te spannen en daarna de gezelligheid met je medesporters beleven, dat zat er voor mij niet meer in‚ …..(dacht ik!). In 1999 (helaas toen pas) kwam ik weer in aanraking met de roeisport, bij Roeivalidatie. Lang geleden had ik geroeid, maar er nooit aan gedacht dat ik die sport juist heel goed zou kunnen doen! Roeien is bij uitstek geschikt voor iemand die niet goed kan lopen, maar die zich wel stevig wil inspannen. De roeibeweging is een rustige, herhaalde continue beweging. De kracht waarmee die beweging wordt uitgevoerd kan variëren. Dat betekent dat men zich heel goed kan en moet aanpassen aan elkaar in de boot. Perfecte sport voor iedereen! Wel is het zo dat iemand met een halfzijdige verlamming alleen kan boordroeien, maar met een aanpassing aan de verlamde hand (en soms been), is roeien goed mogelijk. Voor iemand met een halfzijdige verlamming is het een bijkomend voordeel, dat bij roeien het hele lichaam gelijkmatig wordt belast. Alleen sturen van de boot kan soms niet, door gezichtsvelduitval of concentratieproblemen. In de 5 jaar dat ik nu roei, is mijn algemene conditie een heel stuk verbeterd en ik voel me een stuk sterker, zowel lichamelijk als psychisch. En niet in de laatste plaats geniet ik van de gezelligheid en contacten met mederoeiers en instructeurs op onze roeiochtenden. Alles bij elkaar is het weer een geweldige verandering, nu in positieve zin, in mijn leven. Roeien, gewoon altijd proberen te doen, ook na een CVA! Wel even advies vragen aan de huisarts en/of neuroloog.

Addy van Ravesteyn – Weber